هنگامي كه بشر خواست ماهيت جسم آدمي را به تسخير علم پزشكي درآورد به جدا كردن جزئيات ،اندام ها و ارگان هاي بدن پرداخت.هركدام را تا آنجا كه ميشد شكافت وعلمي بنام پزشكي را به دست آورد. اما فراموش نمومد كه دوباره اين تكه هاي جداشده را به هم بچسپاند.

امروزه براي جايگزيني اعضاي از دست رفته يا معيوب از بيومتريال ها استفاده ميكنيم.  آنها را خارج از بدن در محيطي شبيه سازي شده آزمايش مي كنيم.اما موارد بسياري وجود دارد كه با ايمپلنت كردن بيومتريال در بدن پاسخي متفاوت در بدن ميبينيم.

ما در محيط in vitro  فاكتورهاي بيشماري را حذف كرده و تنها جزئي از يك كل را مورد بررسي قرار ميدهيم پس تعجب آور نيست كه در كلي بنام بدن،بعدها پاسخ متفاوتي ببينيم.

ما در پي علت بيماري به كوچكترين واحدها پناه ميبريم. علت افسردگي را كمبود سروتونين،پوكي استخوان را كمبود كلسيم و هورمون هاو ... ميدانيم. پس دارويي طراحي ميكنيم كه سروتونين را افزايش ،جذب كلسيم را بهبود و ...  كند.

اما با گذر زمان در گروه وسيعي از افرادي كه دارو مصرف مي كردند متوجه اثر معكوس ويا در حالت بهتر عدم تفاوت ميشويم.

به همين دليل پزشكي عملااز درمان  بيماري هاي مزمن عاجز است و تنها مي تواند با دارو درماني علائم را سركوب كند .

مشكل كجاست؟ افسردگي فرد  aبا b  متفاوت است زيرا كه فرد مجموعه اي از ماده و رابطه است كه در كليه تحقيقات ما رابطه حذف شده و ماده تا آنجا كه لازم است كوچك ميشود.

اينجا نيز مسير جزنگر ما است كه فاكتور ها را به حداقل رسانده و كل را فراموش نموده است.

اينجاست كه متوجه ميشويم بيماري وجود ندارد بلكه با بيمار طرف هستيم.

ما تنها با سروتونين يا شخص كلسيم سروكار نداريم.ما با تمام اينها همراه با روابطشان با ساير اجزا سروكار داريم.

دارودرماني اخير ما در پزشكي در واقع يك نوع(آنتي پاتي) ضددرماني است، مثلا اگر اسيد معده زياد است دارو تنها يك ضد اسيد است و غافل از آنيم كه اين افزايش اسيد بر اساس رابطه اش با ساير اجزايي است كه احتمالا از تعادل خارج شده اند.

به علت جدايي ذهن – بدن است كه مثلا براي يك متخصص سيستم ادراري چندان اهميت ندارد كه بيمار دچار توهم هم باشد يا نه.

اسكافولد هاي استخواني از پر كننده هاي عيوب استخواني به شمار مي آيند كه توانايي القاي استخوان سازي دارند. اما جالب است بدانيم كه اخيرا محققان متوجه شده اند كه شكل اين اسكافولدها اثرات متفاوتي در اين القا مي گذارد.يعني چنان چه نوك تيز باشد سلول ها برخورد كاملا متفاوتي با سطح بيومتريال خواهند داشت نسبت به زماني كه شكل به گونه ي ديگري است.

بيولوژي و بخصوص علم ژنتيك اعتقاد دارد كه تمام خصوصيات موجودات زنده توسط ژن ها كنترل ميشود. اين برداشت زماني درست خواهد بود كه رابطه اي خطي بين اجزاي موجودات زنده برقرار باشد كه چنين نيست.

هنگامي كه براي تست هاي زيست سازگاري ،سلول ها را روي بيومتريال كشت مي دهيم در واقع سلولها را جدا كرده و در محيطي خارج بدن رشد مي دهيم و اينجاست كه گاهي بين آنچه در خارج از بدن مشاهده ميكنيم با چيزي كه در بدن اتفاق مي افتد متفاوت است ، ازين جمله ميتوان به بيواكتيويته ي بيوگلاس ها ذكر كرد. كه شيشه ها با درصد هاي مختلف سيليس در خارج بدن از لحاظ بيواكتيويته مشكلي ندارند و اين در حاليست كه در داخل بدن شيشه هاي با سيليس بيشتر از 60 درصد بيواكتيويته ي خود را از دست مي دهند. خالي از لطف نيست كه اشاره كنيم در علوم پزشكي كل نگر هميشه سيليس به عنوان دارويي در نظر گرفته ميشد كه عامل خروج مواد خارجي از بدن ميباشد.و براي كساني كه ايمپلنت در بدن دارند تجويز نمي شود.

در واقع ماده بدون رابطه بي معني است و برعكس.

در جهاني واحد و يكپارچه رفتار هر جز توسط كل و از طريق شبكه رابط كوانتومي كه اجزا را بهم مربوط مي كند تعيين ميگردد.

انچه ما به عنوان محيط شبيه سازي شده مي شناسيم تنها محيطي بسته از بدن است كه ارتباط خود را با "كل زنده" از دست داده است.

وازمايشات ما متغيري بنام" رابطه" را حذف نموده است.

انچيزي كه در پزشكي كل نگر بنام "Vital force" شناخته ميشود چيزي جز اين رابطه نيست.كه عدم ايجاد يك رابطه سالم بين اجزا به عنوان بيماري ناميده ميشود.

از زيباترين شواهد براي تمايز بين ديدگاه كل نگر و جزنگر ميتوان به تفاوت خواص مكانيكي استخوان مصنوعي

و استخوان طبيعي با طراحي يكسان نام برد كه در ارتباط با ساير اجزا بدن مي باشد.

واقعيت اينست كه حذف فاكتورها در بررسي بيومتريال در خارج بدن ضربه بزرگي به نتايج وارد ميكند.

و اين موضوع سبب شده كه  interaction بين بيومتريال و سلول ها از پيچيده ترين مسائل گردد كه نقش تعيين كننده اي در ايمپلنت كردن بيومتريال و چسپيدن سلول ها به آن در بدن دارد.

همان طور كه مي دانبم اب با خواص ويژه ي خود در مقياس ملكولي از لحاظ تحقيقاتي توجه زيادي رابه خود معطوف داشته است.در اين خصوص پرفسورDoutremepuich   از دانشگاهBordeaaux   فرانسه يك مطالعه مقايسه اي را روي آثار بيولوژيكي تزريق رقتهاي متفاوت آسپيريندر حلال اب (بين 100mg/kg  وبينهايت رقيق) انجام داد كه نتايج اين مطالعه از اين قرار است:

1-  غلظت بالاي آسپيرين(100mg/kg )   موجب كاهش تجمع پلاكتها و ترمبوآمبولي شرياني و وريدي مي گردد.

2-  غلظت بسيار پايين آسپيرين موجب افزايش تجمع پلاكتي و افزايش احتمال ترومبوآمبولي مي گردد.

اين تضادها شاهدي بر عدم توجه غير  آگاهانه و شايد هم آگاهانه ماست كه بر نصف علم چشم پوشيده ايم و خود را گول ميزنيم.

و به ياد نمي اوريم كه مكانيك نيوتوني حالت خاصي از سرعت پايين در تئوري نسبيت است. نمي پذيريم در هند و چين طب كل نگر درمان مي كند.از ياد برده ايم پديده هايي وجود دارد كه قادر به تشريح ان نيستيم . چشم فرو بسته ايم بر زماني كه سخن از اتم مانند سخن از روح بود.

زياده روي در ديدگاه جزنگر ي است كه ما را از يك روي ديگر سكه غافل كرده  و همان طور كه Brenner  بيولوژيست مي گويد:

"ديگر كسي روي تئوري خاصي كار نمي كند ، هيچ كس به فكر تئوري جديد نيست،تنها چيزي كه مهم است كشف يك پروتئين جديد است"

"واقعيت شامل مجموعه حقايق و ضد حقايق است.در مقابل هر حقيقتي يك ضد حقيقت وجود دارد كه آن نيز به نوبه خود يك حقيقت است. وقتي تنها حقيقت يا ضد حقيقت را در نظر ميگيريم فقط نيمي از حقيقت در برگرفته ميشود كه از كمال و وحدانيت بي بهره است"

هرمان هسه

دانشجوي كارشناسي ارشد مهندسي پزشكي دانشگاه اميركبير

این آدرس ایمیل در مقابل هرزنامه ها محافظت می شود. برای مشاهده آن ابتدا باید جاوا اسکریپت را فعال کنید.